Homepage Forums Leven met boezemfibrilleren Permanent fibrilleren?

Weergave van 5 geneste reacties
  • Auteur
    Berichten
    • #4044
      Frans van Koppen
      Bijdrager

      De laatste maanden is de frequentie van de aanvallen rap omhoog gegaan. Vanwege het onderzoek naar glutamine bij Natasja het gebruik van medicijnen stopgezet. Het ging van af en toe een vlindertje naar één keer per week naar één keer per dag en daarna twee of drie keer. Wel allemaal korte aanvallen. Toen ik het 15 oktober in de nacht kreeg ben ik toch maar weer begonnen met medicijnen. Want die hielpen een paar maanden geleden zo goed. Vandaag (24 oktober) beginnen de aanvallen door de medicijnen door te breken. Ik kan geen onderscheid meer maken tussen wel en niet fibrilleren. Heel soms is het weg.
      Voel me een beetje wanhopig.
      Ik heb naar cardiologie van Erasmus MC gebeld, maar ik moet terug gebeld worden. Als het nu permanent is, hoe moet ik er dan mee omgaan? Kan ik nog werken, sporten, vrijen en nog genieten van mijn leven?

    • #4063
      Frans van Koppen
      Bijdrager

      Inmiddels is het weer wat rustiger. Ik was fysiek over mijn grenzen gegaan en dat is wellicht de oorzaak geweest.

    • #4385
      Bert
      Bijdrager

      Ach Frans ik denk dat je nog veel van het leven genieten kan. Bij mij heeft het fibrilleren nagenoeg de status van een knipperlicht gekregen. Van Tachycardie naar Bradycardie en omgekeerd en van fibrilleren naar flutters en omgekeerd. Het is een random gebeuren. Ik heb het geluk dat er wel eens een pauze is van maximaal een week. In het begin van de reeks een lichte infarct en recentelijk weer eens een lichte infarct erbij, het zijn schampschoten. Ik moet vaker gecontroleerd worden omdat de hartklep naar de aorta stevig verkalkt is maar nog steeds genoeg bloed doorlaat. Ik troost mij met de gedachte dat veel mensen te maken hebben met een verkalking. Mijn officiële diagnose is nu Sick Sinus Syndrome en ik moet dus hopen dat ze er uit komen. Twee weken geleden bij het doormeten van de pacemaker kon men zien dat mijn hart ook van zijn aanwezigheid de présence gaf door fraai te fibrilleren maar na circa 10 minuten spontaan hiermee stopte en misschien mogelijk gemaakt door ATP – Anti-tachy Pacing van mijn pacemaker. Daarnaast heb ik nogal last mijn poly-artrose, alle gewrichten. Eind vorig jaar voor beide ogen staar operaties ondergaan en drie maanden geleden is een nieuwe heup gewricht geïmplanteerd, maar ja ik heb nog zoveel meer gewrichten die gevoelig zijn. Voor de hartproblemen en de poly-artrose is veel en goed bewegen noodzakelijk maar laat dat nu een pijnlijk onderwerp te zijn. Dit overzichtje is ter lering en de vermaak want ik vind dat ik een afwisselend leven heb en geen afbreuk doet aan mijn opgewekte karakter.

      Sterkte!

    • #4564
      Mary Waalkens
      Bijdrager

      Heeft iemand ervaring met permanent boezemfibrileren en/of het medicijn Diltiazem HC Retard?
      Nadat ik op 14 september 2018 mijn 3e ablatie heb ondergaan is mijn situatie achteruit gegaan. De eerste twee weken erna waren rustig, daarna begon het “gedonder”. Een maand voor de ablatie was ik al overgezet van flecainide (tambocor 200 mg) naar doxigine en eind september had ik al weer 3 aanvallen van BF te pakken. Deze stopten gelukkig na een aantal uur, dus ik was niet ongerust hierover. Maar op 6 oktober had ik de eerste electrocardioversie al weer te pakken, gevolgd door een 2e op 10 oktober, die mislukte. Ben toen met een hartslag van 145 overgezet op Diltiazem 200 mg met een afspraak voor holteronderzoek op 25 oktober. De 200 mg was echter niet voldoende om het hartritme te verlagen. Nu zit ik sinds 3 dagen op 300 mg, maar het ritme gaat niet naar beneden. Maandag na het holteronderzoek heb ik een afspraak met mijn cardioloog om te zien wat het vervolg kan worden. Ik weet dat er plm 3 maanden voor staan voordat het resultaat van de ablatie echt duidelijk wordt, maar zoals het nu gaat heb ik weinig hoop op verbetering. Of ben ik nu te pessimistisch?
      groet, Mary

    • #14846
      Joost Pieterman
      Bijdrager

      Ik ben nieuw op dit forum, maar ik herkende direct het gros van de vaak zelfs vermakelijke verhalen. Sinds 2002 heb ik min of meer een steeds verder uitbreidend repertoire van hartritmestoornissen opgebouwd.Begonnen als een beginner met BF gedurende een paar uurtjes tot vandaag de dag een constante mengeling van BF-Tachycardie en iets wat op een Flutter lijkt. Heel irritant, maar heel vertrouwd ook na 18 jaar aanmodderen met allerlei medicijnen, cardioversies, ablaties en zelfs een mini-maze. Deze mini-maze bevrijdde mij bijna 2 jaar van alle ellende, maar die kwamen daarna in volle vaart weer terug. Zoals bij bijna iedereen vertelt mijn cardioloog, dat ik met al die malheur toch gewoon 100 kan worden. Dat klinkt goed, maar en dat las ik bij bijna alle verhalen op dit forum, slechts weinigen geloven daar ook echt in. Ook als zijn het top-cardiologen, de twijfel blijft. Het is ook zo’n pest-gevoel.Om dat te begrijpen zouden alle cardiologen dat eens een dag of 3 moeten meemaken. De laatste 2 weken is het weer dolle pret in mijn borstkast.Zoëven een klein uurtje op mijn spinfiets gezeten en dat ging best. Natuurlijk met toppen van 155 SPM, maar verder zonder welk probleem dan ook. En dat verbaast mij iedere keer weer. Ook al slaat mijn hart regelmatig of onregelmatig rond 150; ik voel er nooit iets van. Niet benauwd, niet duizelig, niet echt vermoeid, alleen maar chagrijnig,dat het eigenlijk zelden of nooit er niet is.Na de laatste cardioversie in juli dit jaar ging het ongeveer 4 maanden goed. Nergens last van en in 1 keer beginnen de overslagen en hup, daar gaan we weer. Al weer bijna 1 maand continu ritmestoornissen. Overall kan ik zeggen, dat er mee te leven is, maar de onrust gaat nooit weg. Ik las zonet, dat er goede vooruitzichten zouden zijn met L-Glutaminen. Ik blijft het op de voet volgen. Ik gebruik nu Tambocor 200 RD en Verapamil 240 RD en niet te vergeten Pradaxa 110. Elke keer als ik bij ,ijn cardioloog kom, zegt ” De Pradaxa niet vergeten. hè “. Soms denk ik, dat hij dat pilletje veel belangrijker vindt, dan al die andere.En waarschijnlijk is dat het ook. Na de nodige andere pillen zoals Bisoprolol, Metoprolol en welke nog meer weet ik niet eens meer, geloof ik daar eigenlijk niet meer in. Ik vroeg eens aan een dame in de apotheek of er ook een pil was, die Doe-me-een-lol heette, maar na de verbaasde blijk in haar ogen heb ik de vraag maar niet meer herhaald. Er komen hopelijk ooit beter tijden. Daar vertrouw ik dan maar op.

    • #14847
      Gerda, 69 jr
      Bijdrager

      Ik herken bovenstaand verhaal. Na 3 ablaties en een hartinfarct heb ik sinds 2 jaar permanent boezemfibrilleren, maar eigenlijk merk ik er weinig van. Ik slik 3 x per dag Verapramil retard 120mg. Mijn hartslag is doorgaans tussen de 70-80. Als ik me druk maak of druk ben (feestje of i.d.) wil het nog wel eens doorschieten naar 130. Dan slik ik nog een extra verapramil 40 pch Eigenlijk doe ik alles, lopen 1,5 – 2 uur, fietsen ( met ondersteuning), aquajoggen, Nederland in beweging, twee trappen op lopen. Alles zonder klachten als kortademigheid. Wel heb ik het laatste half jaar de indruk, dat ik meer vocht vasthoudt. Bloedwaarden geven een verminderder pompfunctie aan. Ik krijg binnenkort een echo.Ben wel angstig voor een toekomst met meer klachten door hartfalen.
      Naast verapramil slik ik nog losartan, atorvastatine en marcomar.

Weergave van 5 geneste reacties
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.